-- 

Get a grip...

Sometimes when you think that life is too short, you better think again.

Someone will read this, then sasabihin nila... "seryoso ang lola!". Well, we have to sometimes. My daugther is ill, not that serious pero I'm a mother and even the slightest pain that my family encounters, nahihirapan ako. Ganun pala ang feeling when your getting into a stage na kailangan ka ng magbago. There are things that must left behind. Well, I never enjoyed my junior life well some of it pero majority yung laging bad trip, kaya ngayon ko palang nakikita ang lahat ng hindi ko napagdaanan.

I also feel pain, not emotionally but physically. All of my friends said na "Ano ba,galing ka bang Q.I.? Bakit ang payat mo?"... how the should I know?!... 'wag kayong magtaka kung pumapayat ako... you will be surprised kapag tumaba ako!

There's so many things that I cannot do na, like climbing stairs, I always catched my breath kapag umaakyat ako ng overpass. I can't stand alone for a few minutes, my legs were getting numb already. I do smoke... a lot. I know na ang sasabihin mo... TIGILAN MO NA YAN!! I'm trying, it's like guarding a apple pie to a fat kid. I do feel the depression, so many failures and I'm strugling alone.

Dancing Queen

Last night, I was with my friends, mga banda sila. Dante, a tattoo artist and also a band's vocalist was at the bar. They held their musical tribute scheds every thursday and saturday (may bayad sila). The typical place was small, coazy enough for some group of people who wants to take a night out. I was outside waiting for them to finish their 1st set. While puffing a smoke, suddenly two girls appeared.... napaiktad ako!!...Wow! ang "get-ups!".... parang gusto kong habulin ng towel!, nakalimutan ata ang damit sa bahay. Let me describe; One girl wears a very thin layer of clothes, more like a fish net... imagine that as a "see-through" dress, then, I think it was a g-string and a bra (buti nagsuot), another one was wearing a tube top... sa tingin ko isang dangkal lang, then a micro mini...

as in micro dahil mas malapad pa ata yung tube niya kesa sa skirt niya, and they're marching around the street, ewan ko..galing ata sa lugawan e hahaha. They seems to be drunk at that time at masama na ang tingin sa kin co'z I was looking at them na parang in a different way... ay sus! hindi sila nagkamali noh.... anak ng!! nagulat ako sa mga suot e, I don't know about them but... "Where the hell they get those lakas ng loob to walk around like that?". I found out na isa pala sila sa mga GRO sa loob ng bar. Sa tingin ko rin mga bata pa sila, like 23 or something (bata paba yun?). I am not into this kinda situation because gurlalush nga ako, kasi parang ako ang nahihiya sa kanila. Then hindi ko namalayan, Dante was packing up the 1st set, at nagkita na kami sa labas... Kamustahan... asaran... then they said na jam daw ako sa kanila, "I'm on a rush!" dinaanan ko lang sila. They insist na pumasok kami sa loob ng bar grill... Yung face ko nagiba ng look. Gusto kong tumakbo, nangiti na lang sila kasi alam nila nasa isip ko, "Kakain lang tayo Niq, then balik tayo dito sa labas"... Ok then...kakain lang pala e. Buti na lang dun kami sa may bandang backstage at bka may makakita pa sa kin dun at batukan ako. But I feel uncomfortable, surrounded by those gilrs na iikot-ikot sa tabi ko.

Parang ako si "Flash" kung kumain, "Pare, loaded na ako"... ha ha ha. Then konting kwentuhan sa labas, Im in a hurry talaga kasi may pupuntahan pa ako at baka sakalin na ako ng taong yun.

I remember, like this situation, same thing din, kaso sinadya nman. My kumpareng Fernan and I had this katuwaan, hindi ko maalala kung sino ang may bday samin that night, but we have this few bottles to knock ourselves up.

It was boring na kahit tawanan lang kami ng tawanan that night e para kaming baliw kasi dalawa na nga lang kmi e naglolokohan pa. He has this kwento na may pipuntahan sila na place, as in beerhouse, "Niq!, punta tayo dun, may all the way ngayon dun" ... "Ano naman ang gagawin ko dun?"... and because I have this "tama" na, ayun, I was convinced by this kumag to come along. 9pm pa lang at masyado pang maaga... "Good!... hindi ako pwedeng late na umuwi... magagalit si Jagernaut!" but he still kulit me... "sandali lang tol...tamo matatawa ka". Then ayun, the show starts as early than unexpected. There are 3 teenage girls on stage, dancing, Fernan and I was at the front near the small stage. I was holding a draft while he's holding a light beer (parang baligtad ah). The lights turned off... end of the 1st show... "ok tol, I have enough, can we go now?"... He completely ignored me. Then BOOM! biglang lumiwanag...the lights turned on again... the music was Kenny G's Sillohuete, the girl appeared wearing only a T-back, "Yikes!!!"... kung ano ano pinag gagawa... then ayun...naghubad na. I was looking at her eyes, it seems hindi niya gusto ang ginagawa niya... who would be e binabastos na siya... "Tol!... we have to go...NOW!". I can't take this kinda thing, siguro kahit lalaki ako e hindi ako tatambay sa ganito. Naaawa ako sa kanila. I mean maraming descent na trabaho

naman siguro, nangaling din ako sa hirap pero hindi ako nag-isip na maging ganyan. Hindi ako kumikibo on the way out... "Oy! ano problem mo?" he said... "Can we... just go?".Nasayang ang ininom ko, nawala lasing ko, parang bagong gising sa umaga. He explained that talagang ganun sila, wala tayong magagawa, trabaho yun, "WHAT?! alin ang trabaho?!... Yung magsayaw na 2 steps lang ang alam ang yung pangatlo e maghuhubad kana?!...Tapos kung ano-ano maririnig mo...Hindi ata matatangap ng magulang nila na ipinanganak sila ng ganun tapos they will end up like that!.. Way the go tol!... Hindi excuse yan". I sympathized that girl, nalungkot ako, kapwa ko ganun lang ang ginagawa. "Siya...siya...uwi na tayo". Pero lately natawa ako, para mawala ang badtrip ko e nagkwento nalang ako ng kalokohan para hindi ako matawag na kj.

Marami akong napapansin na ganyan lalo na if you're in Manila. Few years ago, I was single back then, my supervisor sa artist area and I e nagkakulitan din, we end up at Timog Area, a videoke bar pero may mga girls, maayos yung lugar, clean. I expected "it was only a videoke bar" edi eto na ang mga lolo at lola, nagkantahan na, samantalang ako umiikot ang mata. "Ay sus! anu ba yun... ang tanda na o...ang likot pa ng kamay"... PAK!! binatukan ako ng visor ko... he said..."Ano ba?!... magugulpi tayo sa ginagawa mo e, kumanta ka nalang"... kaya siguro hindi na ako sinama ng mga kumag na mga to dahil sa ganun ha ha ha.

I was present...NOT!!

Have you ever heard of the "Budol-Budol"? Gang daw yun and they use hypnotism to the victim(wow!)para makuha nila ang mapapakinabangan sayo. I've heard so many news about that,maraming gimik ang mga magnanakaw... hanef noh parang advertising?!

I have a friend named Butchoi, well gitarista namin sya. Matagal na kami magkasama nyan but the one that I will tell you na story e hindi pa kami nagtatagpo... kaya aun minalas ha ha ha!!... Nabiktima siya ng ganyan, yun nga lang iba. He was walking along the street (malabon) I think sa Concepcion, malapit sa area where the Factory ng Patis erected. It was night at kagagaling lang nia sa binyagan,he's carrying a bag(knapsack)inside nandun ung handycam... fresh from Japan. In a moment lang sa paglalakad biglang may humarang sa kanya, 3 big men(sbi nia malalaking ato raw e)at hinawakan siya at akmang gugulpihin, e kakapuring palang ang katawan ni butchoi maliban lang tiyan na malaki. He heard isa sa kanila na ang sabi, "Eto pare...tinakbuhan kapatid ko nito...P@^#&$ mo!!...yari ka ngaun"... siyempre ang lolo e makakasigaw ba ng "Captain Barbel" un, ayun halos tumiklop..."Hindi po, nagkakamali po kayo, Wala po akong tinakbuhan at wala po akong alam sa sinasabi niyo...maniwala kayo"........ well sa haba ng conversation e na-convince naman ni pareng Butchoi ung mga ulupong... pero... eto mabagsik!... "Sige kung hindi talaga ikaw yun naniniwala kami, medyo hawig mo kasi e yung hinahanap namin, medyo delikado ka, lika sumama ka muna sa min kasi nakatimbre ka sa barangay at mga tambay dyan, mamya makita ka baka gulpihin ka pa, pki lala muna ka nmin para makauwi ka na..." wow! how sweet naman the ma-ma, caring... e kaso ganito nangyari... sumama siya, Oo nga maraming tambay, mga may hawak na kung anu-ano...yun nga lang Hold-upper!! Ayun ang huling narinig niya sa ma-ma,"Boy!bigay mo na yang bag mo... pera walet, bka gripuhan kita"....anye-nyeeeee!!!

Eto nman ang version ko. I was heading sa Sta. Cruz...sa Bambang, ayoko mag LRT kasi nga barat ako ha ha ha. Sa Bambang mismo ako bumaba, I was walking along the street at medyo window shopping(hah!e puro hospital equipment dun!)medyo pagod na ako at 4pm na ng hapon, pupunta kasi ako sa kliente para maningil. Then suddenly, may girl...hanef! ang ganda!! powtah!...starstruck!!! Meztiza, balat akala mo bond paper, her skin parang sa chinese pero ang face e espaniola!!!(andale...andale!!!)napatingin din siya sa kin kasi nauuna lang siya ng konti. Then, buong paglalakad ko na yun e face niya ang nasa isip ko... lakad lang ako ng lakad... take note nakangiti pa... I recall e siya sinusundan ko... basta malayo na...pero bigla siyang nawala...ampowtah!!! napansin ko nasa ibang lugar na ako, I dunno the street name pero malayo na sa pupuntahan ko... "WHATA FU... ASAN NA AKO?!!" lahat ng nakikita ko e matataas ba building, puro chinese na tao...."YIKESSS!! BINONDO!!!", nagtanong ako kung kani-kanino... they told me na malayo na yung street na tinutukoy ko. Weird kasi na hindi ako pwedeng maligaw kasi kahit nakapikit ako e mapupuntahan ko yun, and almost 50x na ako nagawi dun.... wheewww!!! kung sino man yang babae na yan....lumayu ka...wahhhhhhhhh!!!

WEIRD BIRTHDAY NIGHT...

We had this friend of ours, may birtday... surely inuman. I came late, nauna husband ko dumating and because walang magbabantay ng bata e pinatulog ko pa muna.
Dumating ako sa bday e mga ala na sa katinuan yung iba. Lassshennng na, my hubby was playing with the drums kasi nga may tugtugan. Lahat barako pero lahat naman
e mga friends and kumpare namin. I think apat lang kaming babae, e yung get-ups ko pa e alanganin, mukha akong lalaki ha ha ha. I was in this corner, solo flight lang, ayokong
kumanta, ayokong makipag kwentuhan (bat pa kaya ako nagpunta e noh?). Then I have to pee... nakatayo lang ako in front of the door kung san ang toilet... anak ng!!! ang tagal
naman nito... baka lubid na nilabas nito ah?... At para malibang ako, I started to count some coins from my pocket, and some of it e nahulog mula sa kamay ko. I picked it one
by one, then ayun lumabas na yung tao sa CR. I looked up, and she was looking down with a smile. Pakiramdam ko e namutla ako, muka akong tanga sa posiyon ko ha ha ha.
"Sorry, it took me too long ha"... ok lang... sasabog lang nman pantog ko e... bwiset!

Nearly 10pm and still maingay pa rin, tagay-tagay... nandun pa rin ako sa same pwesto... kasi tradisyonal na yan, kapag ako dadarating e ako na ang isasalang, ganun din asawa ko.
Hangang sa eto na, kulitan na, hatakan na... "Mamya na ako, siya muna"... wala akong maituro kundi yung girl na nakasalubong ko sa CR, then nagtawanan lang. I cracked the tunes,
pinagbigyan para tantanan na ako. Then after that, the other bisitang girl nung may bday ang nag aya sa kin para sumalo and some gurlush talk (not my thing),
I known them lang sa face kasi wife sila nung ibang tropa kaso can't remember the names. They introduce me sa iba, and the girl na sinasabi ko kanina pa e siya mismo ang nagpakilala
sa sarili niya...(medyo hilo na ako, hindi ko matandaan name niya). She reached her hands towards me, what a manner naman kung hindi ko kakamayan diba?.. then sakin lahat nakatingin,
siguro the way yung kilos ko e kakaiba sa kanila, but surely, I'm not acting like a jerk (or would I?), the girl keep on insisting na dun daw ako sa tabi niya, medyo maingay nga nman at hindi na
kami magkarinigan. All I remember that night was she is only 19 (sabi niya), maganda siya yun nga lang hangang neck ko lang ata height niya, attractive,... nilamon ako ng buo... laki ng boobs e ha ha ha.
And finally she revealed, "Galing akong Japan"... so I see... "Talaga, dun ka work? ano nature ng work mo dun?"...anak ng pituka...ang plastik kong magtanong. Then parang hindi na ako comfortable.
Hindi nman siya siguro lasing para kumilos ng ganun. Then tinawag ulit ako para jamming ulit... I ask her, "Join me!",.... abay ang lola, biglang tumayo, nag request pa na Duet pa daw...ano toh? ASAP?
I let her work on the mic, "sige, I'll back you up!"... Nung medyo at I really thought na nalilibang na siya sa ginagawa niya, I step backward na para makaupo na ako... Then when I turned around towards
the chair...biglang "San ka pupunta?" sabay hawak sa waist ko, WHOAH!!... What did she think I am?.... I excuse myself na lang "sa CR lang". After that, I walked towards my hubby's chair, where all the
guys talaga ang nakapaligid. "What time tayo uuwi?"... he said na enjoy lang, mamya nalang daw. So wala akong magagawa kundi bumalik sa upuan ng mga gurlalush. Sabihin na natin na ang name niya
ay a.k.a "Lea" (nahihirapan na ako knina pa e), well Lea just asked me kung san ako galing... as if!!... BAKIT BA TANONG KA NG TANONG?... ayun nagkakwentuhan na kami, para siyang bingi kasi hindi
niya pinapansin yung mga kasama niya ako lang ata ang nakikita. Hangang sa...ay sus... she lean herself before me... kala mo mag jowa ha ha ha. Naiirita na ako, but nahihiya nman ako ipakita kasi
mukang mabait nman. Eto lang ang medyo nailang ako, when she's talking isang dangkal na lang layo niya sa face ko. Tapos yung dibdib niya nakadikit na sa arms ko... siguro kung lalaki ako may manoy ng
tatayo! kaso ang tumayo e balahibo ko sa batok. I still ignored pa rin the situation kasi bka lasing na nga. Or parang naiisip ko na di kaya she thought that I was a lesbian or talagang pumapatol sa babae.
Nahhhh.... mali lang iniisip ko...malambing lang siguro toh. Siguro it was pass 2am na, "we need to go" senyas ko sa hubby ko, lintek medyo matatagalan pa kasi halos lahat ng nandun e mga gamit namin...
so aayusin niya pa. I excuse myself again to go outside para magpahangin at medyo umiwas na sa inom. Lea followed, para akong may anino. She asked kung san kami umuuwi, I just smiled..."Bakit may
wheels kaba?...hahatid mo ba kami?" I said.... then I was surprised that she said "YES"... alin ang YES... may wheels ka o yung hahatid part?... then she laughed.... for crying out loud medyo napalakas ata tawa
niya kasi napatingin lahat ng tao... ultimo pedicab driver that was just passing by.... sabay banat ng "Nakakatawa ka!"... oh yeah...hindi nman joke yun ah? Then finally... she has to go home first..."Haayyy! salamat!"
But before that... she insisted my number, I explained that I don't have a celfone that night and it is still broken and it will be fix after 5 days. "Ang damot mo naman!"...nyeeee! I give up, binigay ko na rin para wala
ng mahabang chitchat..."I will text you after 1 week, then if you have time, punta ka sa bahay, lagi naman walang tao dun e" ....NYAKOPUUU!!...ayawan na. Ewan ko lang, I have 3 days to find out what will happen...
kung tatapon ko cel ko or tatakbo ako kapag nasalubong ko.

THE OTHER SIDE...

I am an artist, as I say so myself (weeh!) In a respective manner. Eversince I was 5yrs old, all I wanted to do was to draw. I was influenced by my siblings, espcially
by my sister. When I started school (kindergarten) lahat ng notebook at paper ko ay may drawing. It was normal to my age kasi lahat naman dumaan sa ganoon. When
I reached elementary, lagi na ako ang pick sa mga school projects, sometimes pati na rin sa mga local competition, poster contest etc. I was in grade 4 when my mother
was called upon my adviser. The reason; "Hindi nagsusulat anak niyo Misis, puro drawing laman ng notebook!". Ang nanay ko galit na galit, sa lahat ng magkakapatid, I was
the first na pinatawag ng magulang. Lahat ng notebook ko puro drawing, nagsisimula sa likuran ng page ng notebook hangang mag abot na sa front. I was scolded maghapon
sa bahay. My father seems to understand pero ang nanay ko medyo nagalit kaya when I'm in 5th grade e nagtino ako, pero hindi pa rin maiwasan... nangangati kamay ko.
Ang minsan na badtrip lang sa may ganitong talento e lahat ng classmate mo e magpapagawa sayo ng drawing kahit na simple lang, ako ang ituturo kapag may ipapa-draw
ang teacher ko sa blackboard. Highschool came at ganun pa rin, and even worsed than before. I was known by that, pati sa ibang sections e ako ang hinahanap, magpapa-
drawing lang ng face of Rizal sa illustration board. It was flattering in some ways pero minsan abuso na, alam nila na may ginagawa ka then if you ignore or should I say na
magdahilan ka, magagalit sayo. I remember nasa 4th year na ako, we have this drama show sa school, parang movies ang dating, 5 sections and 4 of them e ginawan ko ng
posters... not just one but 4 each. Kahit thank you from their adviser e wala akong natangap. Then another project came, history. Our teacher said that magpasa kami ng
drawings sa illustration board, we have to pick lang sa book about the famous places or faces from the world hiostory. Hala!...eto na pila. Ilan ang close friends ko; Marjorie,
Joy, Selina, Raquel and Lorraine... e di 5 na yun. Sa loob pa ng classroom, not included sa ibang section. I think na-idrawing ko e almost 40. Pero nung sa kin na ang gagwin ko,
ay sus! nagmukang drawing lang ng elementary. Then, when we graduated, ang nakuhang Artist of the Year e yung iba.... ha ha ha.... bwiset!

I was planning to take Architecture or Civil Engineer...kaso may Math ha ha ha. But my nanay wanted me to take a Computer course, either Comp. Eng. or Comp. Science...
Ang layo!! She insisted na "in" yan ngayon like sa sister ko na "in" daw ang Nursing. "Ayoko nga!", all I want is to draw!draw!draw!... Ipinaglaban ko yun! I took a schedule
exam sa UST at para hindi rin sumama loob ng mother ko e kumuha din ako ng exam sa Adamson for the computer Course. My mom said that kpag nakapasa ako sa
Adamson e dun na ako at nakapasa. But I was secretly got an exam sa UE CFA... and I passed... HA HA HA! MAY BUMABAGSAK BA DON?! It was fun to be like want
you always wanted to do. Pinangatawan ko yun. They said na "Walang pera dyan" (owssss!).

Art is everything. Lahat ng bagay pwede mong masabing art or artist (sa tao), music is one of them. I was introduced on some tune when I was still young, kakaiba hilig ko
regarding sa age ko. When I was in gradeschool... about in a 5th grade e may Santana and Guns na ako while the others was into New Wave. Poison, Warrant, Tesla, Skid Row and the
likes (sorry folks... I'm not into Metalica, well, yung Justice for all and Ride the Lighting medyo nahiligan ko pa) basta banda... yan maasahan mo ako. When in Highschool,
lumabas ang Illussion I & II, Black Album and ang sinasabi nilang Jologs na Bon Jovi (oy! nanood ako ng concert nyan).Kaputukan ng Nirvana (Buhay pa si Kurt), Pearl Jam,
STP at ang pagbabalik ng Aerosmith. Sa pinoy naman, Razorback... Classic na JDLC, Sampaguita at Asin. Take note my dear, gurl ako, yung mga barkada ko ayun kay
Chiqui Pineda pinakikinggan at yung national anthem na "Heaven Knows" ha ha ha... langya naalala pa. Senior year... eto na jamming-jamming, masakit man sa ear pero akala
ko okay na yun. I started at 17 ng nasama ako sa banda, but naging active talaga when Im 19. Late na ako nagsimula compare sa mga kabataan ngayon. But hindi ako mahilig mag-
reveal, mostly my close friends e hindi pa ako nakikitang tumugtog, even my own family, lalo na ang father na ayaw sa ganyan dahil mga "primus-adiktus" daw ang ganyan...
SEX, DRUGS & ROCK n' ROLL... wow! hanef! parang lahat ganun. My passion to music e nag bloom, sinasali ako ng nanay ko sa singing contest nung elementary years at naging
choir for 5 years. Pero rakista (yun ang tawag nila) pagtanda. I do write songs pero hindi ko mailabas.... potek ako lang ata makakaintindi nun e ha ha ha. Marami na rin akong
nakasama at sari-sari klaseng individual na musikero sa banda, paiba-iba ng member, minsan ako ang bago or sila ang pinalitan o pumalit. Naging consistent lang ang kasama ko
when my former friend (hehe, hubby ko na ngayon) ang nagkasama. I remember my first sabak to the Battle of the Bands e halos hindi ako makatayo sa kinauupuan ko, and I was 18 ata, I even vomit
sa sobrang tense..."Pare, kelangan ba natin toh?", until naging sanay na pero hangang ngayon e may "daga" pa rin sa dibdib kapg sumampa sa entablado. My last tugtog was last year.
November 2005, we're included sa finalist ng Yamaha Asian Beat. Until then wala ng masyadong major event. I was devastated when I quit, for the 1st time in my life, ngayon lang ako
tumalikod sa gusto ko dahil may dahilan. I missed everything, the guys(miyembro ko), the gigs, colleagues etc.